تجهیزات مهد کودک و شهربازی

پروژه خانه بازی بامبی استان تهران

خانه بازی بامبی در شمال تهران


به نقل از مدیریت فروش شرکت بازی سازان مهندس نیما سرابی خانه بازی بامبی در اوایل شهریور ماه سال 1398 در شمال تهران افتتاح خواهد شد. با توجه به اطلاعاتی که محمد جواد عبدالوند کارشناس این پروژه در اختیار بازی سازان قرار داد این خانه بازی با مدیریت سرکار خانم آوری و با متراژ 107 متر مربع بازگشایی می شود. خانه بازی بامبی یک فضای مخصوص به عنوان پیست ماشین بازی برای کودکان خواهد داشت و علاوه بر آن با توجه به تعداد بالای محصولات چوبی این پروژه شاهد یک شهر کودک یا شهر مشاغل نیز خواهیم بود.

جلسه مشاوره این پروژه با حضور مدیریت فروش شرکت بازی سازان برگزار شد و مطالب دقیقی نیز در خصوص استخدام و نحوه جذب مشتریان در این مرکز عنوان شد. از دیگر موارد مهم در رابطه با این پروژه برگزاری دوره یک روزه آموزش پرسنل خانه بازی بامبی در دفتر شرکت بازی سازان، مدتی پس از عقد قرار داد بود. کارگاه آموزش پرسنل خانه بازی بامبی با تدریس و آموزش مهندس سرابی در خصوص رفتار و تکریم مشتریان، نحوه برخورد با کودک و والدین، روانشناسی مخاطب، نحوه چیدمان و آماده سازی فضا و در نهایت مباحث ایمنی و استاندارد های لازم برگزار شد و با استقبال بسیار خوب مدیران خانه بازی بامبی مواجه شد.

نام تهران برای نخستین بار در یکی از نوشته‌های تئودوسیوس یونانی در حدود اواخر سده دوم پیش از میلاد به عنوان یکی از توابع ری ذکر شده‌ است.

تهران قدیم

تاریخ افسانه‌ای تهران به شیث بن آدم و هوشنگ پیشدادی می‌رسد. در عهد ساسانیان کیش زردشت در ری رواج یافت و چندین آتشگاه بزرگ در شمال و جنوب تهران ایجاد شد.

آتشگاه نخستین قصران در فاصله ۳۰ کیلومتری مرکز تهران رو به روی یکی از ارتفاعات کوه توچال قرار داشت. در فرهنگ آنندراج آمده است شهر تهران در قمست جنوبی شهر حالیه تهران بنا شده و خانه های پستی داشتند که شبیه به غار ولی به تدریج از طرف شمال توسعه یافت و منازل را بیشتر به سرچشمه قنوات نزدیک کرده اند.

در کتاب تهران عصر ناصری آمده است: تهران از قرن ششم ه ق یکی از روستاهای ناچیز و کم اهمیت بود و شهر ری که تقریبا” در شش کیلومتری تهران قرار داشت، کانون عظیم تمدن و فرهنگ قدیم این خطه به شمار می رفت. تا این که با هجوم ویرانگر مغول جنگ های داخلی، کشمکش های مذهبی و تفرقه اندازی های فرقه های مذهبی و … ری رو به ویرانی نهاد.

در کتاب عجایب البلدان آمده است: تهران قریه ای است معظم و ولایات ری دارای باغات زیاد با اشجار و ثمرات خوب و فراوان و سکنه در خانه های سرداب مانند به سر میبرند، همین که دشمن حمله آورد، به خانه های تحتانی پناه می برند که هر قدر محصور بود نشان امتداد یابد به سبب کثرت آذوقه که از فرط احتیاط ذخیره کرده اند آسوده اند … و دائماً به سلطان عصر یاغی و با عساکر او در کارزارو زد و خوردند، مالیات خود را به مسکوک نمی پردازند، بلکه در عوض نقود رایج خروس و مرغ می پردازند.

تا حمله مغول، هنوز هم تهران به صورت قریه ای نه چندان معتبر باقی مانده بود و مانند دیگر قراء ری زیرنظر خوارزمشاهیان اداره می شد. یاقوت حموی سیاح بزرگ عرب هنگام فرار از دست مغولان در سال ۶۱۷ ه ق از این قریه یاد کرده است.

با سکونت اهالی ری پس از زلزله های متناوب و نیز حمله مغولان، تهران به تدریج از شکل روستا بیرون آمد و به شهرکی تبدیل شد که دارای چهار امامزاده و چند بقعه متبرکه بود.

به عنوان اولین امامزاده های تهران باید از امامزاده زید، یحیی، اسماعیل و سید نصر الدین نام برد. در این دوره کشاورزی و باغداری توسعه پیدا کرد و این امر نظر مهاجمان و ساکنان روستاهای اطراف تهران را به خود جلب کرد. این وضع تا پایان دوره های ترکمانان و اوایل صفویه دوام یافت.

با ما تماس بگيريد!

[تعداد: 2    میانگین: 5/5]
برچسب ها

mtavakolianr

گرافیست، نویسنده و محتوا ساز؛ با علاقه زیاد به نوشتن در حوزه ی کودک و سرگرمی

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن